Świat się rozwija i nieustannie pędzi do przodu. Żyje nam się łatwiej, wygodniej, choć są tego konsekwencje. Jedną z nich jest alergia, która jest już miana za przypadłość cywilizacyjną. W ciągu dziesięcioleci ilość dzieci, chorujących na astmę i katar alergiczny uległa podwojeniu. Naukowcy szacują, że do 2020 rok, ilość chorych na nadwrażliwość będzie równa liczbie ludzi zdrowych.

Co robić w razie nastąpienia objawów astmy?

Jeśli u Twojego dziecka, u którego wcześniej nie rozpoznano astmy oskrzelowej, są pewne lub wszystkie wymienione powyżej sygnały i podejrzewasz, że może ono tracić na astmę, udaj się z nim do specjalisty lub lekarza rodzinnego. Gdy lekarz uzna, iż diagnostyka w obrębie astmy oskrzelowej u dziecka jest niezbędna, skieruje Twoje dziecko do specjalisty alergologa lub pulmonologa. Gdy u Twojego dziecka wystąpią znaczne trudności z oddychaniem wezwij pogotowie ratunkowe. Gdy u dziecka rozpoznano astmę i doszło u niego do nasilenia objawów choroby, postępuj wedle poniższego schematu. W takiej sytuacji z pewnością w domu znajdują sie środki wykorzystywane wziewnie, które oddziałują rozszerzająco na oskrzela (tzw. środek rozkurczowy, np. salbutamol).
1.Podaj dziecku 1–2 liczby środka rozkurczowego wziewnie.
2.Odczekaj 15–20 minut i w spokoju obserwuj dziecko, czy nastąpiła poprawa w oddychaniu, ewentualnie zapytaj je, czy czuje się lepiej i czy łatwiej się mu oddycha.
3.Jeśli wedle Ciebie i dziecka nie ma poprawy po 20 minutach, podaj kolejne 2 liczby środka rozkurczowego i ponownie obserwuj dziecko.
4.W przeciągu godziny możesz dać dziecku 3 razy po 2 liczby środka rozkurczowego w odstępach 20-minutowych.
5.Jeśli po godzinie nie ma poprawy – wezwij pogotowie. Do czasu przyjazdu karetki podawaj dziecku co 20 minut po jednej liczby środka rozkurczowego.
6.Jeśli natomiast wystąpiła poprawa, Twoje dziecko czuje się dobrze, może swobodnie oddychać, sygnały napadu astmy ustąpiły – zdecydowanie porozum się z lekarzem prowadzącym w ciągu najbliższych 24 godzin w zakresie ustalenia dalszego leczenia.

Jakie są sposoby leczenia astmy?

Nie posiada idealnego sposobu na astmę oskrzelową u dzieci, którym można aby zupełnie wyleczyć Twoje dziecko. Jednak za pomocą odpowiednich środków można efektywnie sprawdzać przypadłość, tak żeby sygnały nie występowały wcale lub pojawiały się co najwyżej sporadycznie. Przy dobrym leczeniu astmy codzienna aktywność Twojego dziecka nie winna się różnić od aktywności innych zdrowych dzieci. Lekarz prowadzący winien przepisać Twojemu dziecku zasadniczo 2 rodzaje środków w inhalatorach podawanych wziewnie: środek zmniejszający sygnały, czyli środek rozszerzający oskrzela (rozkurczowy), powodujący, że dziecku łatwiej się oddycha; środek kontrolujący astmę (przeciwzapalny), zmniejszający wrażliwość oskrzeli, zapobiegający występowaniu napadów astmy oraz zmniejszający ryzyko ciężkiego napadu astmy. Środek rozszerzający oskrzela należy wykorzystywać zawsze, gdy wystąpią sygnały astmy. Wtedy należy podać dziecku jedną czy dwie liczby tego sposobu. Każdy pacjent z astmą musi być taki sposób w domu. Jeśli Twoje dziecko musi go wydawać więcej niż 2 razy w tygodniu, to znaczy, że astma jest niewłaściwie kontrolowana i należy udać się do lekarza prowadzącego. Niejednokrotnie inhalator z środkiem rozszerzającym oskrzela ma kolor niebieski.

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby to przypadłość ze spektrum schorzeń z autoagresji, których istota polega na składaniu się tzw. autoprzeciwciał, to znaczy przeciwciał skierowanych przeciwko swym komórkom i tkankom organizmu. Zajęte organy są niszczone stopniowo, co w przypadku braku leczenia prowadzi do ich niewydajności. Przypadłość postępuje powoli, powszechnie bardzo skrycie, prowadząc do marskości wątroby.

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby – etiologie

Przypadłość jest spowodowana atakiem komórek układu odpornościowego na nasze białka, zamontowane na komórkach wątrobowy. Jednak odpowiedź na pytanie, dlaczego naprawdę się dzieje, nie jest wiadoma. Naukowcy przypuszczają, iż etiologią tego procesu potrafią być predyspozycje genetyczne do tzw. reakcji z autoagresji. Uznaniem tej wiedzy są analizowania, z których wynika, że u pacjentów z AZW powszechnie odnotowuje się współistnienie innych chorób o podłożu autoimmunologicznym (zapalenie tarczycy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, reumatoidalne zapalenie stawów, cukrzyca, bielactwo, celiakia itp.).

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby – diagnostyka

W pierwszej kolejności należy zrobić wywiad z pacjentem i spytać o wszystkie sygnały, przebyte zakażenia czy ostatnio wykonane zabiegi. Następnie lekarz wykonywa badanie przedmiotowe, które umożliwia na ocenę wielkości wątroby, zabarwienia skóry, obecności splenomegalii (powiększenia śledziony), pajączków skórnych lub wodobrzusza oraz obrzęków obwodowych. Składa się także USG wątroby wraz z pomiarem przepływu wrotnego (Doppler). Konieczna może być też endoskopowa ocena obecności żylaków przełyku. Istotnym elementem diagnostycznym są analizowania krwi – tzw. próby wątrobowe. U pacjentach z AZW są one podniesienie aktywności ALAT (aminotransferaza alaninowa) oraz obecność dużego stężenia gamma globulin, IgG i obecność w surowicy pacjentów przeciwciał przeciwktankowych (obecność autoprzeciwciał w surowicy krwi jest pewnym z elementów niezbędnych do postawienia diagnozy AZW). To umożliwia przeprowadzenie diagnostyki różnicowej, podczas której należy sięgnąć po uwagę choroby będące z obecnością zmian zapalnych w wątrobie (m.in. wirusowe zapalenia wątroby rodzaju C lub WZW B, dolegliwość Wilsona i PSC – pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych).

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby – leczenie

W przypadku AZW stosuje się leczenie immunosupresyjne, które polega na hamowaniu procesie tworzenia przeciwciał i komórek odpornościowych przez różne elementy określane immunosupresorami (niejednokrotnie są to zabiegi). W przypadku AZW immunosupresorami są kortykosterydy (np. prednizolon) i azathiopryna (kuracja skojarzona). AZW jest chorobą długotrwałą, jednak są na ogół okresy remisji. W trakcie ich bycia możliwe jest odstawienie środków, jednak pod warunkiem rozwijania się wyników badań biochemicznych w granicy od dwóch lat i potwierdzenia biopsją wątroby remisji choroby. Jej nawrót nie zawsze przerzuca się na pogorszenie nastawienia, więc cierpiący muszą być pod opieką specjalistów z przychodni hepatologicznej przez całe życie. Niestety, zdarzają się przypadki AZW o bardzo intensywnym procesie lub także oporne na leczenie. Wówczas ratunkiem jest przeszczep wątroby.

Niepokoją Cię plamy i krosty na języku? Natomiast czasem takie zmiany nie oznaczają nic złego, zdarza się, że język pokryty wysypką może zapowiadać przypadłość. symptom tenże należy jednak połączyć z nowymi sygnałami, a w rozgryzieniu zagadki bardzo skuteczny będzie lekarz. Poniżej odnajdziesz wykaz wybranych etiologii powstawania plam na języku.

Czerwone oraz białe plamki na języku – co potrafią oznaczać?

Oto lista możliwych etiologii:

•stan zapalny brodawek języka, jaki może być rezultatem działania elementów drażniących (papierosy, alkohol) lub zakażeń stworzonych przez zarazki, alergie lub awitaminozy,
•język truskawkowy (lub język malinowy) – symptom chorobowy polegający na powiększeniu się kubków smakowych, co może wynikać z niedoboru witaminy B12, kwasu foliowego czy delikatnego migrującego zapalenia języka,
•szkarlatyna (płonica) – przypadłość okazująca się wysoką temperaturą, wysypką, uciskiem gardła, oraz także wspomnianym wcześniej truskawkowym językiem,
•przypadłość Kawasaki – zaburzenie zapalne naczyń krwionośnych,
•nowotwór jamy ustnej (objawy, jakie informują o tym, że dzieje się coś złego, to: nieprzyjemne, łatwo krwawiące zmiany w jamie ustnej, wrażliwość lub odrętwienie tychże stron, trudności z jedzeniem, połykaniem, mówieniem, nacisk gardła lub wrażenie ciała obcego w życiu, oraz także białe czy czerwone plamy na języku),

•problemy z systemem trawiennym, np. refluks,
•reakcje uczuleniowe,
•niedobory witamin i elementów, jak witamina B12, kwas foliowy, żelazo (etiologią powstawania czerwonych kropek na języku może być anemia),
•owrzodzenia (w wielu przypadkach krosty na języku mają wówczas biały lub żółty środek oraz czerwoną otoczkę),
•choroby przekazywane drogą płciową – momentami w ich procesie pojawiają się m.in. krostki na języku, sromie, waginie, ustach,
•przypadłość bostońska – atakuje szczególnie dzieci i okazuje się wysypką w strefach jamy ustnej, rąk i stóp,
•zapalenie gardła, zatem dolegliwość bakteryjna, której jednym z objawów są małe, czerwone kropki na języku, szczególnie w tylnej jego partii,
•inne etiologie, jak egzema, wykorzystywanie ostrych przypraw, astma, przeziębienia.
Białe plamki na języku potrafią być spowodowane przez:
•pleśniawki w jamie ustnej, produkowane przez rozrost drożdżaków,
•choroby przekazywane drogą płciową, w tym także syfilis,
•wirusa HIV (może objawiać się powstaniem białych plam na języku, ścianach jamy ustnej i gardła),
•nowotwór jamy ustnej,

Biały nalot na języku – symptom grzybicy

Zmiany na języku także u dzieci, jak i u dorosłych to zwłaszcza objawy uczących się chorób grzybiczych, wirusowych oraz bakteryjnych. Zmiany mogą przybierać formę grudek, krostek, różnokolorowych plam lub owrzodzeń. Co jeszcze mogą znaczyć krosty i grudki na języku? Poza elementami infekcyjnymi mogą sugerować także na: deficyt witamin, choroby ogólnoustrojowe, odwodnienie, nadwrażliwość lub AIDS. Biały nalot na języku może mieć symptom zainfekowania grzybiczego uczącego się w jamie ustnej. Elementem etiologicznym jest zwłaszcza grzyb Candida albicans. Grzybica języka toczy się powszechnie u osób z osłabioną odpornością, oraz także u dzieci i osób starych. Plamy na języku to nie jedyny symptom owego schorzenia.

Helicobacter pylori to bakteria, która odpowiada za powstawanie wielu groźnych chorób żołądka i górnej części układu pokarmowego.

Helicobacter pylori – co to takiego?

Są to bakterie z gatunku Helicobacter pylori. Są ujemnymi bakteriami o spiralnym kształcie, posiadającymi kilka rzęsek na jednym z końców, które pozwalają im na poruszanie się. Pozwala im to na wnikanie w głąb błony śluzowej żołądka. Dodatkowo bakterie te wytwarzają enzym ureazę, która powoduje rozkład mocznika w amoniak, przez co dochodzi do zmiany pH środowiska z kwaśnego na zasadowe. Do czynników, które mogą mieć wpływ na zakażenie, należą:

• czynniki geograficzne (zamieszkiwanie w krajach rozwijających się);
• złe warunki socjalne i ekonomiczne;
• duża liczba współmieszkańców w niewielkim mieszkaniu;
• predyspozycje rasowe (większą zachorowalność wykazuje rasa czarna);
• predyspozycje genetyczne.

Jakie są objawy helicobacter pylori?

U większości osób żyjących z bakterią nie występują jakiekolwiek symptomy. Pozostali cierpią głównie z powodu problemów gastrycznych. Objawami choroby są:

• bóle w nadbrzuszu,
• wzdęcia,
• niestrawność,
• utrata apetytu,
• nudności i wymioty,
• biegunki,
• złe samopoczucie, osłabienie,
• nieprzyjemny oddech,
• w cięższych przypadkach występują krwawienia w obrębie przewodu pokarmowego.

Odkrycie bakterii helicobacter pylori

Nagrodę Nobla 2005 w dziedzinie medycyny i fizjologii otrzymali Barry J. Marshall i J. Robin Warren z Australii za odkrycie bakterii Helicobacter pylori i udowodnienie jej kluczowej roli w rozwoju choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy. Australijscy naukowcy udowodnili, że bakteria helicobacter pylori jest odpowiedzialna za wrzody żołądka oraz dwunastnicy i stany zapalne żołądka. Dzięki temu odkryciu dzisiaj wielu chorych może wyzdrowieć po podaniu odpowiednich antybiotyków.

Dieta przy helicobacter pylori

Helicobacter pylori można leczyć nie tylko farmakologicznie, ale także wspomagać się dietą. Bardzo ważne są regularne posiłki, które przede wszystkim pozwalają uniknąć uczucia głodu w żołądku. Dodatkowo regularny posiłek pozwala uniknąć również przejedzenia, którego skutkiem jest produkcja kwasu solnego, który drażni nasz żołądek. Można spożywać regularnie aż sześć posiłków dziennie, najpóźniej należy jeść około trzy godziny przed snem. Najlepiej podawać jedzenie gotowane na parze lub w wodzie, duszone lub pieczone. Podczas zakażenia bakterią helicobacter pylori powinniśmy bardzo dużo pić, najlepiej  trzy litry w ciągu dnia. Idealna jest ziołowa herbata oraz herbata rumiankowa czy z dziurawca. Nie powinniśmy pić w czasie posiłku , przed jedzeniem i po jedzeniu. Przy zakażeniu bakterią helicobacter pylori powinniśmy jeść produkty, które są

• bogate w białko, na przykład jajka, mleko, słodką śmietankę i masło.
• które neutralizują helicobacter pylori, czyli na przykład sok żurawinowy, cynamon, czosnek, czy ryby o orzechy włoskie,
• które zawierają tłuszcze omega-3.
• warzywa i owoce, a szczególnie brokuły. Brokuły zmniejszają liczbę bakterii helicobacter pylori w żołądku.
• zalecane jest również chude mięso, a także czystek i korzeń lukrecji.